Τρίτη, 22 Νοεμβρίου 2016

Ο Ελαιώνας αλλάζει γρήγορα και γίνεται σύγχρονη πόλη. (4K Video - Από το fb του Δημάρχου)



Όταν το 1995 έγινα Δήμαρχος στο Ρέντη το 70% της πόλης ήταν σχεδόν εκτός σχεδίου πόλης. «Τρέξαμε» γρήγορα και σήμερα μόνο ένα μικρό κομμάτι έχει μείνει εκτός σχεδίου. Από το να ολοκληρώσεις την ένταξη στο σχέδιο, μέχρι να κάνεις πόλη την εκτός σχεδίου περιοχή, είναι μια τεράστια και δύσκολη διαδικασία. Όλα αυτά τα χρόνια λοιπόν, με πιο αργούς ρυθμούς λόγω κρίσης από το 2010, υλοποιούμε αυτή τη διαδικασία διάνοιξης δρόμων, δημιουργίας δικτύων ύδρευσης, αποχέτευσης, ηλεκτροφωτισμού κλπ, των αναγκαίων υποδομών που μετατρέπουν την εκτός σχεδίου, σε περιοχή εντός σχεδίου.
Το δυσκολότερο έργο της θητείας μου αλλά και αντικειμενικά ένα πολύ δύσκολο έργο, ήταν αυτό της διάνοιξης της 28ης Οκτωβρίου που συνδέει την λεωφόρο Θηβών με τη λεωφόρο Μακρυγιάννη. Μαζί με αυτό διανοίγονται και όλοι οι κάθετοι δρόμοι που για πρώτη φορά από το 1985 που προβλέφθηκαν στο σχέδιο, ήρθε η ώρα να γίνουν πράξη. Μιλάμε για δρόμους συνολικού μήκους μεγαλύτερων των 3km και επιφανείας πολλών στρεμμάτων. Για να διανοιχτούν έπρεπε να πέσουν μάντρες, κτίρια, μαγαζιά, αποθήκες κλπ, με όσες δυσκολίες αυτό συνεπάγεται. Μόνο στις εγκαταστάσεις της ΕΘΕΛ (λεωφορεία) έπρεπε να μετακινηθούν πλυντήρια, parking, φυλάκια, κτίρια κλπ για ν’ ανοίξει ο δρόμος.

Και να που τα καταφέραμε μετά από 9 χρόνια διαρκούς προσπάθειας, δικής μας και των τεχνικών υπηρεσιών, μέρα τη μέρα το έργο υλοποιείται. Είναι πια θέμα λίγων μηνών το δυσκολότερο έργο του Δήμου να ολοκληρωθεί. Οφείλω ένα  «μπράβο» στις υπηρεσίες του Δήμου μας που παλεύουν όλα αυτά τα χρόνια, κι ένα «ευχαριστώ» φυσικά. 

Τετάρτη, 16 Νοεμβρίου 2016

Μήνυμα του Δημάρχου για την εξέγερση του Πολυτεχνείου


Η εξέγερση των φοιτητών της Αθήνας, το Νοέμβρη του 1973, εναντίον της χούντας των Συνταγματαρχών υπήρξε το επιστέγασμα μιας σειράς αγώνων της ελληνικής κοινωνίας για την επιστροφή της χώρας  στη δημοκρατία, τη διασφάλιση του δικαιώματος ελεύθερης έκφρασης και δράσης, την κατοχύρωση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, των ατομικών ελευθεριών, των συνταγματικών εγγυήσεων και της αξιοπρέπειας  των πολιτών.
Η επταετία της  χούντας, μια μελανή σελίδα στην ιστορία της Ελλάδας, έχει καταχωρηθεί στη συλλογική μας μνήμη με το πιο αποκρουστικό πρόσωπο. Είναι συνώνυμη με τις διώξεις και εξορίες πολιτών για τα πολιτικά τους φρονήματα, με τη φίμωση των μέσων έκφρασης και επικοινωνίας, με τον κοινωνικό διχασμό και στιγματισμό αλλά και με την απομόνωση της Ελλάδας από τη διεθνή σκηνή, το πάγωμα της ενταξιακής πορείας προς την Ευρωπαϊκή Κοινότητα και βεβαίως την τραγωδία της Κύπρου.
Οι μνήμες ξυπνούν, η Ιστορία μας πονάει αλλά και μας θυμίζει πως γι’ αυτά που σήμερα θεωρούνται αυτονόητα: την ελευθερία, τη δημοκρατία, τη δικαιοσύνη, την ισότητα των πολιτών, δόθηκαν αγώνες, χύθηκε αίμα και χάθηκαν ζωές. Αυτό μας καθιστά υπεύθυνους για να υπερασπιστούμε τις δημοκρατικές αξίες απέναντι σε κινδύνους και επιβουλές μιας εποχής  κρίσης. Κινδύνους που συνδέονται με την ιδιώτευση των πολιτών, την αποστασιοποίηση από τα κοινά, τον ξέφρενο καταναλωτισμό, την επιχειρούμενη απαξίωση της πολιτικής και των πολιτικών, τα φαινόμενα ρατσισμού και ξενοφοβίας  κλπ. Σε κάθε χρονική συγκυρία, τα δημοκρατικά ανακλαστικά των πολιτών πρέπει να βρίσκονται σε εγρήγορση, στο μέτρο που δεν νοείται δημοκρατική ανέλιξη χωρίς πολιτική συμμετοχή και πολιτική υπευθυνότητα.
Η επέτειος της εξέγερσης του Πολυτεχνείου αποτελεί παράλληλα και μια γιορτή της ελληνικής νεολαίας. Μια ευκαιρία για τους νέους να διατρανώσουν ότι σε κρίσιμες ιστορικές στιγμές δεν διστάζουν να αμφισβητήσουν, να εξεγερθούν, να συγκρουστούν και αν χρειαστεί να θυσιαστούν.
Θυμόμαστε την εξέγερση του Πολυτεχνείου και τιμούμε όλους αυτούς που αγωνίστηκαν,  με την βεβαιότητα ότι η ελληνική κοινωνία επαγρυπνά και αγωνίζεται για ένα μέλλον δημοκρατίας και προόδου με επίκεντρο τον άνθρωπο και τις ανάγκες του.




Τρίτη, 15 Νοεμβρίου 2016

…Τώρα είναι η εποχή των τεράτων (από το fb του Δημάρχου)


Το θυμήθηκα προχθές με αφορμή την εκλογή του Τραμπ διαβάζοντας στο fb από μια φίλη τη ρήση του Αντόνιο Γκράμσι:
«Το παλιό έχει πεθάνει, το νέο πασχίζει να γεννηθεί, είναι η εποχή των τεράτων».
Είμαι βέβαιος λοιπόν ότι από το 2010 και μετά, σε ολόκληρο τον κόσμο απ΄ αφορμή την οικονομική κρίση, ζούμε πλέον στην εποχή των τεράτων που γεννιούνται και θα γεννιούνται συνεχώς και τα επόμενα χρόνια.
Όλοι πειστήκαμε πια ότι ο κόσμος που μεγαλώσαμε έχει πεθάνει, όσο κι αν το ευχόμαστε, το νέο δεν έχει γεννηθεί. Δεν ξέρουμε και αν «η μαμή» της Ιστορίας θα το ξεγεννήσει σύντομα ή κι αν ακόμα κοιλοπονάει. Η μεσαία τάξη που ήταν ο σταθεροποιητικός παράγοντας των κοινωνιών, καταστρέφεται με ταχείς ρυθμούς, η ανεργία και η φτώχεια γίνονται ακόμη μεγαλύτερες και μόνο μια μικρή ομάδα σε κάθε κοινωνία είναι η κερδισμένη της εποχής.
Οι κοινωνίες αντιδρούν αυτοκαταστροφικά με μοναδικό κριτήριο την τιμωρία αυτών που τις θύμωσαν και όχι την καλύτερη επιλογή από αυτές που έχουν. «Αποθανέτω μετά των αλλοφύλων μου»  λοιπόν είναι αυτό που ορίζει τη συμπεριφορά των μαζών.
Ο Τραμπ, η Λεπέν, ο Ερντογάν, ο Ούγκρος πρόεδρος, η Αυστρία που έχει προεδρικές τον άλλο μήνα κλπ, φαίνεται ότι συνδέονται μεταξύ τους με μια αόρατη κλωστή. Κάθε φορά που αποδεικνύεται ότι οι πρώην «αντισυστημικοί» γίνονται συστημικοί και «ενσωματώνονται», οι απελπισμένοι ψάχνουν καινούριους για να πάρουν τη θέση τους.
Και μες την τούρλα του Σαββάτου να και ο Δήμος Καισαριανής που έβγαλε ψήφισμα ότι είναι ανεπιθύμητος ο Ομπάμα! Είναι αλήθεια ότι ο Ομπάμα έσκασε από το κακό του, γιατί τι να έρθει να κάνει στην Ελλάδα αν δεν πάει στην Καισαριανή, αλλά το θέμα δεν είναι αυτό. Το θέμα είναι η αναλλοίωτη στις δεκαετίες λογική αυτών των ανθρώπων που από το ΄47 και το «τι Πλαστήρας τι Παπάγος» έφτασαν στο «τι Τραμπ τι Ομπάμα».

Ευτυχώς όμως που η ανθρώπινη ιστορία, παρά τις αντιφάσεις και τα πισωγυρίσματα, ακολουθεί τελικά τις δικές της νομοτέλειες και όχι αυτό που πιστεύουν ή επιδιώκουν κάποιες κοινωνικές ομάδες. Όπου παραβιάστηκε αυτή η φυσική ανθρώπινη τάση προς την πρόοδο, οι συνέπειες ήταν δραματικές! Αυτό μας κάνει να ελπίζουμε και τώρα ότι η παρακμή και τα φαινόμενα εκφασισμού που τη συνοδεύουν, τελικά θα νικηθούν από την κοινωνική πρόοδο. Απλώς, χρειάζεται το «κίνητρο», η «διέξοδος» που μέχρι τώρα δε φαίνεται. Ας κάνουμε όλοι κάτι γι’ αυτό.